'' ΧΙΩΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ '' . Μιχάλη Γ. Καριάμη

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2013

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΣΥΜΒΟΛΟ










Η πάμπτωχη οικογένεια μου, ήταν μια από τις χιλιάδες που στην διάρκεια ή αμέσως μετά τον εμφύλιο σπαραγμό, άφησαν τις από αιώνων πατρογονικές εστίες για να βρεθεί στο χωνευτήρι των φτωχογειτονιών της Δυτικής Αττικής. Στην Άγια μάνα, γενέθλια γη, δεν αφήσαμε και πολλά πράγματα. Όλο μας το βιός ήταν λίγες αλλαξιές ρούχα ένας μπόγος με κλινοσκεπάσματα. Σπίτια και κτήματα δεν είχαμε για να μας κρατήσουν.  Το μόνο πολύτιμο και ακριβό που αφήσαμε πίσω μας ήταν η ψυχή μας ! Αυτή δε μπορέσαμε να την ξεριζώσουμε και να την πάρουμε στην ξενιτιά. Την αφήσαμε για πάντα εκεί στα κακοτράχαλα βουνά της Χίου σαν αμανάτι  να περιμένει την επιστροφή μας.   Ο νέος τόπος εγκατάστασης μας, το «Κουτσουκάρι», ο σημερινός Δήμος Κορυδαλλού, δεν είχε τίποτα το κοινό με το πανέμορφο χωριό  μας, ούτε θύμιζε κάτι από την άγια γη. Σε αντίθεση με τα άγρια βουνά μας,  τους γαλάζιους κόλπους και τις αφρισμένες θάλασσες μας, ο νέος τόπος ήταν ένα απέραντο χωράφι σπαρμένο με βίκο και ραπανάκια. Σε αντίθεση με τα δίπατα πετρόχτιστα καπετανόσπιτα του χωριού μου, εδώ υπήρχαν παράγκες με τενεκέδες και πισσόχαρτο. Που και που υπήρχε και κανένα δωμάτιο χτισμένο με πλίνθους από χώμα και άχυρο.  Ολημερίς τα μάτια της μάνας, ήταν  πάντα κλαμένα. Πάντα βουρκωμένα και από τα χείλη της ασταμάτητα, ακούγονταν πονεμένα τραγούδια  της θάλασσας σαν μοιρολόγι. Μόνιμο παράπονο της γιαγιάς «καλέ σεις, σε ήντα τόπο ήρταμε;  Έδωνα, οι άνθρωποι περνούν και ε σου λένε καλημέρα !» Στις αρχές της δεκαετίας του πενήντα, τη μοναξιά, άρχιζαν να τη σπάζουν νέα σπίτια κατά το πλείστον παράνομα. Αποβραδίς κοιμόσουν και το πρωί κάπου άναρχα είχε ξεφυτρώσει ένα κτίσμα. Κάπως έτσι, ήλθε και εγκαταστάθηκε κοντά στο φτωχικό μας, ένα νέο ζευγάρι. Οι Μανιάτες! Ο τόπος του καθενός και όχι το όνομα του ήταν το κύριο χαρακτηριστικό  προσδιορισμού της ύπαρξης του.  Σε αντίθεση με την κυρά- Βαγγελιώ, έτσι ήταν το όνομα της νεαρής συζύγου, μια ψηλόλιγνη λεβέντισσα   ο κυρ Θωμάς, ήταν κάτι παραπάνω από κοντός ! Ανενόχλητοι άνθρωποι, κλεισμένοι στο σπίτι τους. Εκείνη σκυμμένη ολημερίς σε μια μηχανή και να γαζώνει. Ο κυρ Θωμάς, πεντακάθαρος μέσα στα φτωχικά του ρούχα, ευπροσήγορος, πάντα με ένα καλό λόγο στο στόμα να φεύγει για την καθημερινή του βιοπάλη και να χάνεται για καιρό. Τη μέρα δούλευε στην τότε βιομηχανία του «Κεραμικού» και το βράδυ στον Ο.Λ.Π. Με το διάβα του χρόνου, η οικογένεια μεγάλωνε. Απέκτησαν τον Κυριάκο και την Ευγενία. Οι υποχρεώσεις μεγάλωναν, το ίδιο και ο αγώνας επιβίωσης και αποκατάστασης των παιδιών τους. ‘Έτσι, τόσο απλά και ήρεμα, πέρασαν τα χρόνια σε εποχές καλές, παρά τις όποιες δυσκολίες. Τα παιδιά μας , σταδιοδρόμησαν, παντρευτήκαν κάνανε δικές τους οικογένειες. Σήμερα, τίποτε δε θυμίζει τη παλιά μας φτωχογειτονιά. Πολυκατοικίες  μας στερούν το φως και τον ήλιο. Αυτοκίνητα διακόπτουν τους λογισμούς την ηρεμία μας και δε μας επιτρέπουν να περπατάμε ούτε στα πεζοδρόμια. Τα μαλλιά μας έπεσαν ή άσπρισαν. Τα σώματα μας κύρτωσαν από το βάρος τόσων χρόνων με την αναπόληση της γενέθλιας γης να σου δίνει κουράγιο και ελπίδα να προσμένεις  την  ουτοπία της παλιννόστησης. Ξαφνικά την αβάσταχτη ηρεμία των ημερών έρχεται να σπάσει μια απρόσμενη πρόσκληση η οποία με γέμισε απορίες για έναν ταπεινό, καθημερινό  άνθρωπο, που έφαγες εξήντα χρόνια δίπλα του χωρίς να ξέρεις ποιος είναι και πια η ανυπολόγιστη προσφορά του στο κοινωνικό σύνολο. Κάποιο πρωινό λοιπόν μιας Κυριακής, βρέθηκα μαζί με χιλιάδες (στην κυριολεξία) ανθρώπους στο «ΑΤΤΙΚΟΝ», τον πολιτιστικό χώρο του Πειραιά, ο οποίος αποδείχτηκε πολύ μικρός για να φιλοξενήσει μια τέτοια εκδήλωση. Τέτοια ήταν η προσέλευση του κόσμου ώστε γέμισαν ασφυκτικά όλοι οι εσωτερικοί χώροι ,οι διάδρομοι  ει είσοδος αλλά και ο χώρος μπροστά από την εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου. Αν πεις ότι εκείνη την ημέρα όλη η Μάνη ήταν εκεί, δε θα είναι υπερβολή. Κάτω, από αυτές τις συνθήκες, με έντονες τις παρουσίες πολιτικών ανδρών, ηθοποιών, στρατιωτικών της ευρύτερης περιοχής του Πειραιά, και μετά τους επιβεβλημένους χαιρετισμούς και προσφωνήσεις, άρχισε η προβολή ενός μικρού φιλμ, ώστε οι παρευρισκόμενοι να γνωρίσουν την περιοχή όπου έλαβε χώρα το απίστευτο. Το πέρας το φωτοθεάματος σήμανε την έναρξη μιας νέας προβολής σχετικά με τη ζωή και το έργο του κυρ Θωμά Μπαρμπαγιάννη. Ειλικρινά έμεινα άναυδος με αυτά που έβλεπα και άκουγα!  Μετά λοιπόν από χρόνια, έμαθα πως ο τόσο «Μεγάλος Άγνωστος» γείτονας μου γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1926, στα Κάτω Παχιάνικα ή Άγιο Νικόλαο, του σημερινού Δήμου Ανατολικής Μάνης. 

                            Δάσκαλος και μαθητές Δημοτικού Σχολείου της Μάνης

Τέλειωσε το Δημοτικό σχολείο Κοκάλας. Ο πατέρας του, κτίστης πέτρας το επάγγελμα, αυτές τις δύσκολες εποχές της Γερμανικής κατοχής και του εμφύλιου, είχε να θρέψει δέκα παιδιά. Ο μικρός, τότε, Θωμάς, υποαπασχολείτο σε γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες. Η μικρή βοήθεια του, σημαντική στις δύσκολες συνθήκες επιβίωσης. Από εδώ αρχίζει η παραμυθένια ιστορία μας. Σε  ένα σύνολο επτά χωριών της ευρύτερης περιοχής, δεν λειτουργούσε σχολείο. Την τρυφερή ψυχή του την έτρωγε η αγωνία της μόρφωσης των συγχωριανών του.  Χωρίς καμιά υλική ή ηθική βοήθεια, αλλά με βοηθό του το όραμα τη θέληση και την ελπίδα, πείρε την παράτολμη και ελπιδοφόρο απόφαση να λειτουργήσει  ο ίδιος σχολείο ! Οι γνώσεις του στοιχειώδεις. Η ανάγκη επιβίωσης επιτακτική. Το όραμα του για προσφορά στη γνώση και στον συνάνθρωπο άσβηστο. Η τύχη των παιδιών των χωριών Άγιος Κυπριανός – Δημαρίστικα – Μέσα – Έξω Σπείρα – Ολυμπιές – Κοκκάλα –  Άνω – Κάτω Παχιάνικα – Σολοτέρι – Τρουπίδια – Νύφιο και Κορακιάνικα , προδεδικασμένη. Αμορφωσιά χωρίς ελπίδα στο αύριο.  Όταν αναφέρουμε, χωριά και τόπους δε θα βλέπουμε το σήμερα και την ευκολία πρόσβασης των ασφαλτοστρωμένων δρόμων.  Τότε η πρόσβαση, από στεριά , σχεδόν  αδύνατη.  Οι  μετακινήσεις     δύσκολες,


        Καθ  οδόν  προς  το  Σχολείο ... !!!

συνήθως μέσω θαλάσσης.   Ο απίστευτος ρακένδυτος και  ανυπόδητος Θωμάς, οπλισμένος με περίσσιο θάρρος και αποκοτιά που δίνει η μεγάλη επιθυμία, ένα πρωινό, παρουσιάστηκε μπροστά στον επιθεωρητή Γυθείου. Του κατέθεσε τη σκέψη και τη πρόταση του για τη δημιουργία και τη λειτουργία σχολείου εκ μέρους του.  Ο απορημένος επιθεωρητής, αναμετρώντας την αποφασιστική ματιά του νεαρού ζηλωτή, έδωσε την άδεια του με την προϋπόθεση στο τέλος της σχολικής περιόδου οι μαθητές του να υποστούν εξετάσεις από επιτροπή και κατόπιν σχετικής αξιολόγησης να πάρουν ενδεικτικό ανάλογης τάξης.  Έτσι απλά αρχίζει η εποποιία του «Μοναδικού αυτοδίδακτου Δάσκαλου» της Ελλάδας.  Σε μια πατρίδα κατεστραμμένη από διαρκείς πόλεμους, το φτωχόπαιδο της Μάνης, κοινώνησε την Θεία προσφορά μάθησης στους συγχωριανούς του και στη ψυχή του. Δε κοίταξε τις  επιτάχτηκες ανάγκες της οικογένειας και τις δικές του . Δε περίμενε να κάνει κάτι η πατρίδα για αυτόν. Μέσα στην ανέχεια και την ανάγκη σιτισμού για την επιβίωση του, δεν ζήτησε απολύτως τίποτα. Καμία αμοιβή ! Οι εποχές δύσκολες. Η κατάσταση αφόρητη. 


Δεν ήταν λίγες οι γυναίκες που πέθαιναν στη γέννα. Ο τύφος και οι πάσης φύσεως αρρώστιες θέριζαν τους νεαρούς αδύναμους βλαστούς. Γιατροί δεν υπήρχαν. Με ανύπαρκτο χρήμα τα φάρμακα δυσεύρετα. Δεν υπήρχαν βιβλία ούτε τετράδια. Δεν υπήρχε τίποτα ! Κάτω από αυτές τις ασφυκτικές συνθήκες πήγε στην Κοκκάλα, άνοιξε το σχολείο σε παλιό μισοερειπωμένο σχολικό οίκημα του 1900,κάνοντας το όραμα του πράξη. Έγινε Δάσκαλος ίνδαλμα. Οδηγός ψυχών μικρών μαθητών Οι περισσότεροι από τους μαθητές του ήταν συνομήλικοι ή μεγαλύτεροι του.  Μοναδικός μισθός του η αγάπη των ανθρώπων το χαμόγελο όλων. Άπειρα «ευχαριστώ» και οι ματιές ευγνωμοσύνης. Άσχετο αν οι απλοϊκοί χωριάτες δε σκέφθηκαν ποτέ ή δεν αναρωτήθηκαν «ο Δάσκαλος είναι από άλλο χωριά. Άραγε πως ζει;» Οι νύχτες του περνούσαν πάνω σε ένα παλιό ντιβάνι παρέα με το σκύλο και την πείνα του. 


                              Γύρω στο 1960 . Μαθητές Σχολείου της Μάνης 
Όποιος ερχόταν από την πρωτεύουσα και ήταν σε καλύτερη οικονομική κατάσταση τον θερμοπαρακαλούσε να πάρει για το σχολείο μεταχειρισμένα βιβλία και τετράδια. Ζήταγε βιβλία γυμνασίου ώστε οι γνώσεις που θα προσέφερε στους μαθητές του για το αύριο να ήταν υψηλού επιπέδου. Όπως ομολογεί, τις παγωμένες νύχτες του χειμώνα, έφερνε στη ανάμνηση του τον δικό του δάσκαλο. Τον Γεώργιο Μελά. Έναν καλό μα αυστηρό εκπαιδευτικό τον οποίο είχε σαν πρότυπο.     Εκείνη την φανταστική ημέρα της εκδήλωσης, όσοι ανέβηκαν στο βήμα, κατέθεσαν συγκλονιστικές όσο και συγκινητικές μαρτυρίες για τον «αυτοδίδακτο δάσκαλο» τους, οι οποίες έκαναν εμάς τους υπόλοιπους να κοιταζόμαστε και να μη πιστεύουμε στα αυτιά μας. Στο τέλος, τον πήραν με σεβασμό από το χέρι, τον ανέβασαν επί σκηνής και ότι ακολούθησε δεν περιγράφεται με λόγια.  Θα αδικήσεις την εκδήλωση! Η λατρεία των ασπρομάλληδων στον μικροσκοπικό μα σεβάσμιο «δάσκαλο τους» ήταν έκδηλη. Το μόνο που δεν τον σήκωσαν στους ώμους σαν τον Διαγόρα και να έχει όμοιο με αυτόν τέλος. Ο μικρό το δέρας μα τόσο μεγάλος «Άνθρωπος» ευτύχισε να δει τον γιο του Κυριάκο,  επιτυχημένο βιοτέχνη. Η κόρη του Ευγενία, παράδειγμα επιτυχημένης γυναίκας. Δικηγόρος. Διευθύντρια Επαγγελματικών Σχολών και πολιτευτής Β. Πειραιώς. Την επόμενη της εκδήλωσης οι εφημερίδες του μεγάλου λιμανιού πρωτοσέλιδα επεσήμαιναν «Η  δικαίωση του Μανιάτη αυτοδίδακτου δάσκαλου. » «Τιμή στον αυτοδίδακτο Δάσκαλο της Μάνης». «Συγκλονιστική μαρτυρία ζωής» .  Οι τίτλοι που άγγιξαν την ψυχή μου  ήταν δυο «Μήνυμα Ελπίδας» και «Οι αγωνιστές πρέπει να καταξιώνονται όταν ακόμη υπάρχουν » Η σκέψη μου πάραυτα πήγε σε έναν «Μεγάλο Δάσκαλο» της ανατολικής εσχατιάς της Ευρώπης . Τον Γεώργιο Χειλά από το Πιτυός της Χίου, με αγώνες και προσφορά για όλη την Ελλάδα.  Αλήθεια  αυτή την μεγάλη μορφή οι πατριώτες του πότε θα αποφασίσουν να την τιμήσουν;           

                  Όχι, δεν είναι στα Βορειόχωρα της Χίου . Στη Μάνη είναι ...!  
                                                                                                                                 Ο Θωμάς Μπαρμπαγιάννης, είναι  ανατρεπτικά επίκαιρος. Με την ανιδιοτέλεια και την αυταπάρνηση του, δείχνει τον άλλο Έλληνα. Τον Έλληνα πρότυπο ο οποίος σε κόντρα των καιρών υψώνει ανάστημα. Παραδίδει μαθήματα ήθους. Αφήνει παρακαταθήκες για τη νεολαία και τις επόμενες γενιές. Σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς της διαφθοράς και  της  απαξίωσης  προσώπων και θεσμών σαν φωτεινός φάρος σκορπίζει ελπίδα και το δικαίωμα να βροντοφωνάξουμε «Όχι Δεν είμαστε όλοι ίδιοι». «Αυτός είναι ο αντιπροσωπευτικός τύπος του Έλληνα»                                                                                                                                              Βλέποντας τον γέροντα πρότυπο, καθημερινά να σέρνει αργά – αργά, τα κουρασμένα βήματα του, γνωρίζοντας πλέων την προσφορά του, σκέπτομαι τον μεγάλο άγνωστο άνθρωπο που κρύβει η διπλανή μας  πόρτα στο χωνευτήρι αυτής της απάνθρωπης οικουμενικής πόλης
                                                                           

Μιχάλης Γ.  Καριάμης

Συνταξ. Πλοίαρχος Ε. Ν. 



* Υστερόγραφον 
Το άρθρο μου αυτό, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο Πανελληνίως γνωστό περιοδικό ''NEMECIS'', του Χιώτη εκδότη κ. Γεωργίου Νικ. Μπαχά (Τεύχος Νο 109 )

** O κυρ Θωμάς Μπαρμπαγιάννης και η κυρά Βαγγελιώ έφυγαν από τούτο τον κόσμο με διαφορά 5- 6 ημερών τους πρώτους μήνες της Άνοιξης του 2013 

συντάκτης : nemecis,

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ ΤΕΥΧΟΥΣ 109

Fuck you!!! (σελ. 3)
Σημείωμα από τη διεύθυνση: Γ.Ν. Μπαχάς (σελ. 8)


ΠΟΛΙΤΙΚΗ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Γιατί μας κοροϊδεύουν τόσο; Γεωργία Λινάρδου (σελ. 10)
«Δυστυχώς επτωχεύσαμεν», Στ. Καράμπελας (σελ. 16)
Bangsters, Η. Ηλιόπουλος (σελ. 22)
Οι χρηματοδότες της κρίσης, (σελ. 25)
Κοινωνική συνοχή και κοινωνική δικαιοσύνη, J. R. Haygood (σελ. 26)
Όταν οι λαοί ξεσηκώνονται, οι βάρβαροι τρέμουν, Στ. Καλογερόπουλος (σελ. 32)
Αυτός ο λευκός είναι έλληνας, κρίμα κι έδειχνε καλός άνθρωπος, Κ. Τσίλης (σελ. 36)
Η ώρα της Νεμέσεως, Σ.Ι. Καργάκος (σελ.42)
Οι ρίζες του κακού, Ιω. Μουγογιάννης (σελ. 46)
Ο Ξεσηκωμός των Ξεβράκωτων, Δήμητρα Νικολαϊδου (σελ. 48)
Μπασίλ Ζαχάρωφ, ο πρόδρομος της διαπλοκής, Λιάνα Μυστακίδου (σελ. 54)
Ερντογάν: πήρε όσα ήθελε, Κ. Ψωμιάδης (σελ. 56)
Τούρκικος βαρύ γλυκός, Χρ. Καλουντζόγλου (σελ. 62)
Το σπίτι του Κεμάλ στη Χρυσαυγή, Μαρία Σταματιάδου (σελ. 66)


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Ωχ! Τι θα πει πάλι ο Αυτιάς! Ντίνα Καραμάνου (σελ. 38)
Ντ. Χριστιανόπουλος: «Τα πρόβατα απήργησαν, ζητούν καλύτερες συνθήκες σφαγής», Δήμητρα Νικολαϊδου (σελ. 70)

ΠΡΟΣΩΠΑ

Ο δάσκαλος…, Μ. Καριάμης (σελ. 76)

Ο Στέλιος στη Μανγκαρατίμπα, Μ. Φύσσας (σελ. 82)
Ν. Αλιάγας: «Το πάθος είναι το ζητούμενο ή το θάρρος;», Μ. Τσακωνιάτης (σελ. 100)


ΣΤΗΛΕΣ
Βιβλιοφάγος, (σελ. 68)
7η τέχνη






Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2013

ΜΠΑΛΤΑΔΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΛΙΓΟΣΤΑ ΠΕΥΚΑ ΣΕ ΑΙΠΟΣ & ΠΕΛΙΝΝΑΙΟ














ΘΕΜΑ:  Μπαλταδιάζουν τα λιγοστά πεύκα  σε Αιπος και Πελιναιο…


    Η Χίος,  Κρανίου τόπος, προσπαθεί δειλά να επουλώσει τις πληγές της από τις φωτιές. Το δάσος ,και ποιο ειδικά  το πεύκο είναι  υπό εξαφάνιση… Κάποια λιγοστά ξεφυτρώνουν στα χαντάκια των δρόμων, ανάσα πράσινου, μια μικρή όαση ομορφιάς, σε ένα νησί απογυμνωμένο από το πράσινο.  Και όμως αυτή κιόλας την στιγμή βρέθηκαν άνθρωποι που καταστρέφουν τα πεύκα στις παρειές του δρόμου , τα λίγα που ξεφύτρωσαν, με τον πλέον ανισσόροπο, παλαβό  και κραυγαλέο τρόπο… Τα  πεύκα στην ουσία τα μπαλταδιάζουν,  με κάποιο μηχάνημα, σακατεύοντας ,συνθλίβοντας και ξεσκιλιδίζοντας  τα, αφήνοντας ανείπωτες πληγές  και ένα απερίγραπτο θλιβερό  θέαμα μιζέριας και αναλγησίας γι αυτό  τον έρμο τόπο,  που προκαλούν το κοινό αίσθημα και την κοινωνική ευαισθησία…. Δεν γνωρίζουμε ποια υπηρεσία και ποιος διέταξε αυτή την καταστροφή… Θεωρούμε ότι είναι ποιο κομψό  να τα κάψουν , ή να τα βομβαρδίσουν με βόμβες Ναπάλμ αντί να τα πετσοκόβουν τόσο προκλητικά…  ΕΛΕΟΣ…  Αλήθεια όλα αυτά, με την σύμφωνη γνώμη του Δασαρχείου  ;
       ΠΑΝΤΩΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΑΞΙΟΘΕΑΤΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ  ΤΗΝ ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ , ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ ΤΑ.
                                                          Η ΓΣ του Συλλόγου…………
   ΥΓ… Περιπτώσεις τέτοιου ανάλγητου και προκλητικού  τρόπου καταστροφής των πεύκων  έχουμε μέχρι στιγμής επισημάνει στο Αίπος και στον περιφερειακό του Πελιναίου  προς Κηπουριές.     









Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2013

ΣΚΑΡΩΝΕΙ ….. ΟΝΕΙΡΑ

           




                                           ο Μπάρμπα Τάσος, εν ώρα δράσης 

Όταν μπήκα για πρώτη φορά στον φιλόξενο χώρο των  γραφείων του Ναυτικού Συλλόγου Κορυδαλλού (ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ), με εντυπωσίασε το πλήθος  και η ποιότητα των εκθεμάτων. Ζωγραφικοί πίνακες. Φωτογραφίες πλοίων. Διάφορα ομοιώματα σκαφών. Πάσης φύσεως αντικείμενα της ναυτικής εργασίας. Αυτό όμως το οποίο τράβηξε και μαγνήτισε τη ματιά μου ήταν ένα «μοναδικό» μοντέλο καϊκιού.


                              Γραφεία '' ΝΑΥΤΙΚΟΥ  ΣΥΛΛΟ ΓΟΥ  ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ ''
                                        Αριστερά ο Δημιουργός - Δεξιά ο Γράφων
Ένα γνήσιο και χαρακτηριστικό  Ελληνικό σκαρί, το οποίο ,  ανά τους αιώνες συνεχίζει να σκίζει τις θάλασσες μας.  Ήταν  μια «περαμάτα» με το όνομα «ΕΓΚΛΕΖΟΝΗΣΙ», έργο Αναστασίου Θ. Σπανέλη.  Η καρδιά μου σκίρτησε ! Τα καΐκια, τα λάτρεψα. Ήταν η προαιώνια και μοναδική ενασχόληση των προπατόρων μου. Για χρόνους πολλούς, υπήρξε ο χώρος της εργασίας μας. Γέφυρα επικοινωνίας με τον έξω κόσμο αλλά και με τα κοντινά χωριά. Η λέξη «δρόμος» ήταν άγνωστη σε εμάς.  Για τους άντρες της αρμυρής ράτσας μου, το καΐκι, ήταν το σπίτι τους. Δυστυχώς, πολλές φορές, αλίμονο  και τάφος τους ! Μεγάλωσα, σε μυροβόλο νησί, στην ανατολική εσχατιά της Ελλάδας .



Ο Άγιος γενέθλιος τόπος μου, η Λαγκάδα της Χίου, ένα γραφικό χωριό καραβοκύρηδων,   όπου  τα μεσοδόκια και οι ξυλοδεσιές  όλων των σπιτιών, ήταν από άλμπουρα και μαδέρια παλιών ιστιοφόρων. Αντί για κουρτίνες, στις πόρτες και τα παράθυρα είχανε παντιέρες και πολύχρωμα σινιάλα.  Αντάμα με τα εικονίσματα, τα κάντρα των οικογενειακών πλεούμενων. Για να ξεκουραστούν οι οδοιπόροι, δεν κάθονταν σε πεζούλες μα σε παλιά τιμόνια και μακαράδες καϊκιών. 



Στον τόπο μου, το κύριο χαρακτηριστικό του νοτισμένου αγέρα, ήταν η μυρωδιά του κατραμιού και της πίσσας από το «παλάμισμα» των βρεχάμενων στο καρνάγιο. Στις ατέλειωτες χειμωνιάτικες νυκτερινές βεγγέρες, οι ιστορίες για ταξίδια, αβαρίες και χαμούς έδιναν και έπαιρναν με έναν βαρύ αναστεναγμό να επισφραγίζει το τέλος της συζήτησης . Όλες οι γυναίκες της ράτσας μου, φορούσαν μαύρα ρούχα σε ένδειξη πένθους για όσους ήταν σε υγρά και αρμυρά μνημούρια. Στο παιδικό μυαλό, οι ιστορίες λάβαιναν σάρκα και οστά και γινόντουσαν όνειρα!  Όνειρα  για ταξίδια μακρινά στις μακρινές θάλασσες του κόσμου. Σε ρότες ξωτικές κόντρα σε γοργόνες, σίφουνες θαλάσσια σερπετά και μώρους!  Αμ το Εγκλεζονήσι πάλι; Πόσες ιστορίες δεν είχα αποστηθίσει από ακούσματα του παππού μου και των θείων μου! 



                                                       Το  π/κ  '' ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ''
Παλιοί «σαβουραντζίδες» όλοι τους. Άνθρωποι θεόρατοι και χεροδύναμοι. Με την οικογενειακή τους «μαούνα» κουβάλαγαν άμμο από το Φάληρο στον Πειραιά για τις ανάγκες οικοδόμησης του Ηλεκτρικού Σταθμού ! Μαζί τους, με άλλη μαούνα, και οι «καρντάσηδες » οι Εγκλεζονησιώτες,  φίλοι, μα ποιο πολύ αδέλφια. Μόνο ο ύπνος τους χώριζε. Στο τέλος της κοπιαστικής ημέρας, πριν πούνε καληνύχτα, έπρεπε να πάνε να σηκώσουν μια παλιά άγκυρα πολεμικού πλοίου, κάπου παρατημένη στο Πασαλιμάνι.  Όποιος την ύψωνε περισσότερο …….. κέρναγε τα ούζα ! Μα είχε και καμάρωνε. Σήμερα ήταν αυτός ο νικητής !  Ο ποιο γερός! Ήταν ο πρώτος του σιναφιού. 



 Κωνσταντής Μπουσσές (Λαγός) ή Άγαρμπος

Καμάρι και τιμή του ως την επόμενη κόντρα. Ασυναγώνιστος ο γέρο Κωνσταντής Παντελή  Μπουσσές  ή «Λαγός», γνωστότερος και σαν «άγαρμπος». Οι ιστορίες  και τα κατορθώματα, αυτού του καλοκάγαθου γελαστού γίγαντα, απίστευτες. Βλέποντας το μοντέλο της «περαμάτας», όλα  αυτά, μονομιάς ξύπνησαν μέσα μου, μετά από λήθαργο πολλών δεκαετιών.  

                                    Ο κυρ Τάσος, σκαρώνοντας ένα ΄΄ Όνειρο ΄΄ 

Ζήτησα να γνωρίσω  αυτόν τον άνθρωπο που «σκάρωνε όνειρα». Όταν τον πρωτοείδα και πάλι ένοιωσα ένα ξάφνιασμα. Ήταν ο χαρακτηριστικός  τύπος  «καϊκτσή» της άσπρης θάλασσας ! Δε ξέρω γιατί, αλλά όλοι οι ξεχωριστοί άνθρωποι που απάντησα στη ζωή μου, ήταν ποιο κοντοί και από τους κοντούς. Το «ουκ εν τω πολλώ το ευ», στην περίπτωση μου φαίνεται αληθοφανές . Ένας ταπεινός, ζεστός άνθρωπος με το «Λαγκαδούσικο κασκέτο  ή Μαρσιγιέζικο σκουφί» στην κεφαλή. Αυτό το καπέλο,  έκανε να ξεχωρίζουν οι «καϊκτσήδες» από τους στεριανούς. Ποιος να τολμούσε να φορέσει το «σήμα κατατεθέν» του νησιώτη ακτοπλόου ναυτεργάτη;   
Ήταν αδιανόητο!  Σήμερα, αυτό το ναυτικό κασκέτο,  «Made in China», το πουλούν σαν φολκλορικό είδος για να φορέσει ο κάθε αδαής τουρίστας!                                                           Με τις πρώτες μας κουβέντες, από την προφορά του,  μάντεψα τους τόπους καταγωγής του.  Ο «Ναυπηγός ονείρων» ή Αναστάσιος Σπανέλης, γεννήθηκε στο «Κουτσουκάρι». Τον σημερινό Δήμο Κορυδαλλού, το 1934. Ο πατέρας του Θοδωρής, γέννημα θρέμμα Εγκλεζονησιώτης  με καταγωγή από τη Μυτιλήνη. Η Μητέρα του Κυριακή, κράμα Μικρασιατο – Χιώτικο.  Μια ζωή κυνηγημένοι και ξορισμένοι από τις προαιώνιες πατρογονικές εστίες. Φυγάδες το 1912, πήγαν στη Λέσβο. Γύρισαν στο Εγκλεζονήσι το οποίο ήταν η αρχαία ελληνική νήσος Δρυμούσα, που βρίσκεται στον  κόλπο της Σμύρνης, απέναντι από την αρχαία ιωνική πόλη  Κλαζομενές.   Έφτιαξαν ασβεστοκάμινα, μετάφεραν και πωλούσαν τον ασβέστη με τα δικά τους καΐκια. Χρόνοι ταραγμένοι.    Φυγάδες για πάντα το 1922. Άφησαν πίσω τους τις αλησμόνητες πατρίδες.  Στην αρχή πήγαν στο Βόλο, μετά στέριωσαν στον Πειραιά, στην Δραπετσώνα, όπου τους γνώρισαν σαν «Τζουγανάκια».  Με το οικογενειακό τους καΐκι «Ταξιάρχης», εδώ έγιναν σαβουρατζίδες.  Ό κυρ Τάσος, από δωδεκάχρονο παιδάκι, στη βιοπάλη.  Άρχισε να εργάζεται στη Βιομηχανική μονάδα του ΑΞΕΛΟΥ, στον  Άγιο Διονύση.  Ναι υπήρχε και τέτοια ενασχόληση στην πατρίδα μας.  Πέραν αυτού, οι Βιομηχανίες  του ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ και του ΜΑΡΚΩΤΣΗ, παρήγαν Μηχανές Θαλάσσης. 



                                  Δια χειρός Μαΐστορος , Αναστασίου Σπανέλη 

Από μικρός, χάρη στον πατέρα του, αγάπησε τα ξύλινα σκαριά. Όποτε το σκαφίδι τους έρχονταν στον Πειραιά, ήταν χαρά του να επιβιβαστεί  σε αυτό και να εκτελεί χρέη μούτσου ή φύλακα δίνοντας την ευκαιρία να βγούνε οι άλλοι έξω.  Με αυτό τον τρόπο, ήλθε σε επαφή με σκάφη , άρμενα , αρματωσιές , πανιά και εξαρτήσεις.  Πόνεσε και αγάπησε το αρμυρό ξύλο το ποτισμένο με ιδρώτα και δάκρυ.  Έκανε  σκοπό ζωής να σκαρώνει κάθε λογής και μορφής καΐκια για να τα γνωρίσουν οι γενιές που ακολουθούν.  Η αρχή έγινε το 1990. Μέχρι σήμερα, έχει δώσει σχήμα στο όνειρο, σε καμιά σαρανταριά μικρό- ναυπηγήσεις. Αγαπημένοι τύποι  του, «Βαρκαλάδες» - «Καραβόσκαρα» - «Περάματα» - «Τρεχαντήρια» και ότι άλλο έρθει στο νου του.                 

                          Ένα από τα σκαριά του κυρ Τάσου 
Η ονοματολογία των σκαριών του πηγάζει από  τα πλοία της οικογένειας  του. «ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ», (βούλιαξε στην Κόρινθο). «ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ». «ΑΝΝΑ» . «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ» . «ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ»,( βούλιαξε στην ΤΖΕΝΤΑ της Σαουδικής Αραβίας). «ΕΓΚΛΕΖΟΝΗΣΙ». «ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ », του  προπάππου του Φατσή .                                                                               Αυτό που κάνει να ξεχωρίζουν τα σκαριά του κυρ Τάσου, από τα έργα άλλων πανάξιων μικρό – ναυπηγών, είναι ή αθώα απεικόνιση της πραγματικότητας, στη φόρμα του λαϊκού τεχνίτη.
Αυτή η χωρίς σκέψη και υπολογισμούς,  αφτιασίδωτη απλότητα.  Δεν προσπαθεί να φτάσει στο αλάνθαστα τέλειο. Τα ξύλα που χρησιμοποιεί για το «πέτσωμα» ή το «κατάστρωμα» είναι αδρά και όχι λεία. Όμως είναι λεπτολόγος με τις αρματωσιές τα δεσίματα , τους ναυτικούς κόμπους και τα εξαρτήματα της ιστιοφορίας. Σχολαστικός στη λεπτομέρεια και τη παράδοση.  Προσεκτικός στις αναλογίες . Λογοδοτεί στον εαυτό του και δεν εφαρμόζει το «πολλοί  θα το δουν λίγοι θα καταλάβουν».                        



Απορροφόμουν ώρες,  χαζεύοντας τα δημιουργήματα του…… ξεχνιόμουν, μεταφερόμουν σε άλλη  διάσταση. Σαλπάριζα, αρμένιζα και χανόμουν  στους ορίζοντες του ονείρου μου. Ξαναγινόμουν πρωτόμπαρκο αμούστακο τζόβενο και  έτρεχα ξυπόλυτος  στη βρεγμένη κουβέρτα  για να φερμάρω τις «ξαρτόριζες»  να «μουδάρω» τη « ράντα»  ή να «μαϊνάρω» το «φλόκο» . Η μη εκλεπτυσμένη «πιστή αναπαράσταση», αυτό είναι το μυστικό του λαϊκού τεχνίτη.  Αλλά δεν περιορίζετε μόνο εδώ. Όντας μια ζωή μηχανουργός. Έφτιαξε στον τόρνο περίτεχνους μεταλλικούς φάρους πάνω σε νησίδες με βράχους και κύματα. Κατασκευές με καράβια να διασχίζουν θάλασσες και τόσα άλλα ονειρικά πράγματα.  Όταν εκλέχθηκα πρόεδρος του ΝΑΥ.ΣΥ.ΚΟ.  ο κυρ Τάσος μου εκμυστηρεύτηκε ότι ήθελε τα σκαριά του να μείνουν στον Κορυδαλλό. Πέρασε αρκετός καιρός χωρίς καμιά πρόοδο εξεύρεσης στέγης. Κάποια στιγμή ζήτησα από τον Δήμαρχο Κορυδαλλού, να βρεθεί ένας χώρος για να λειτουργήσει σαν « Μουσείο Ομοιωμάτων Ξύλινων Σκαφών».  Παρά τη θετική απάντηση του κ. Γρηγόρη Κασιμάτη, ήταν πολύ αργά .



Ο κύριος όγκος της συλλογής του Τάσου Σπανέλη, είχε βρει φιλόξενη στέγη στην πόλη και στο λιμάνι της Καβάλας, όπου ζει ό ένας από τους τρεις γιούς του.  Οι ιθύνοντες της γραφικής πόλης, πρωτοστατούντος του εκδότη κ.  Θεόδωρου Α. Σπανέλη, κατάλαβαν με μιας τον θησαυρό που ανέλπιστα ήλθε στα χέρια τους. Περιέβαλαν με αγάπη το φτιαγμένο με μεράκι έργο του ταπεινού Κορυδαλλιώτη.  Προ ετών, από τις 24/7 έως την 2/8/2009 σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο , στην παραλία της Καβάλας, το Ναυτικό Μουσείο της πόλης  μαζί με τις εκδόσεις «ΧΡΟΝΟΜΕΤΡΟ» και συνδιοργανωτές τους :  Υπουργ. Μακεδονίας – Θράκης -  Περιφέρεια . Μ. Θ -  Νομαρχ. Αυτοδιοίκηση Καβάλας  - Τ.Ε.Δ.Κ – Δήμος Χρυσούπολης – Επιμελητήριο Καβάλας και Ο.Λ.Κ.  με μια λαμπρή εκδήλωση παρουσίασαν τα σκαριά του κυρ Τάσου. Παράλληλα το χορευτικό τμήμα του Συλλόγου Μικρασιατών Καβάλας με νησιώτικους σκοπούς και τραγούδια έδινε μια πανηγυρική  όψη στην όλη εκδήλωση.  Ήταν κατά ένα τρόπο η δικαίωση του αγνού λαϊκού τεχνίτη . Του ανθρώπου που σκάρωνε πλεούμενα δωματίου χωρίς να περιμένει τίποτε.  Μεγάλες δημιουργίες ενός ακόμα άγνωστου απλού ανθρώπου  της διπλανής μας πόρτας .


  Μιχάλης Γ. Καριάμης     


  Πλοίαρχος Ε.Ν.






Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΛΑΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΔΗΜΟΥ ΧΙΟΥ












Οι θέσεις της Λαϊκής Συσπείρωσης Δήμου Χίου    για  αποτελεσματική λύση   στο πρόβλημα των σκουπιδιών με αφορμή την 7η Πανελλήνια Σύνοδο ΦοΔΣΑ στη Χίο .

        

    Από την πρόκληση της συνόδου με την πληθώρα εταιρειών-χορηγών, γίνεται φανερό ότι γύρω από το ζήτημα των απορριμμάτων έχει στηθεί χορός εκατομμυρίων , τα οποία θα μαζεύονται από τους αποδέκτες των υπηρεσιών , δηλαδή όλους εμάς. Με απλά λόγια μιλάμε για χοντρές επιχειρηματικές «μπίζνες»  και σε ρόλο προωθητή τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και τις πρόθυμες δημοτικές αρχές , όπως η πλειοψηφία του Δήμου Χίου. Από αυτή τη λογική δεν απέχουν και τα υπόλοιπα κόμματα που η πολιτική τους στριμώχνεται στη λογική της Ευρωπαϊκής Ένωσης.(ΣΥΡΙΖΑ, Αν. Ελ. κλπ)
Μεταξύ των «στόχων για τη διαχείριση των αποβλήτων σε επίπεδο Περιφέρειας» αναφέρεται και η εφαρμογή της κοινοτικής αρχής «ο ρυπαίνων πληρώνει» (ρυπαίνων θεωρείται, ποιος άλλος, η λαϊκή οικογένεια!). Δεν πρόκειται για μια τυπική παράθεση αλλά για την ουσία της τιμολογιακής πολιτικής που προβλέπεται να ακολουθηθεί, με βάση την οποία το σύνολο των υψηλών λειτουργικών δαπανών και πρόσθετων τελών (π.χ. το φορομπηχτικό «τέλος ταφής» από 1.1.14) και το μεγαλύτερο μέρος των δαπανών για την κατασκευή των προβλεπόμενων εγκαταστάσεων θα παρθεί από το πενιχρό εισόδημα – όσο απόμεινε – της λαϊκής οικογένειας.
Στην ουσία, το λαϊκό εισόδημα θα τροφοδοτεί τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων του κλάδου, καθώς στους στόχους του ΠΕΣΔΑ περιλαμβάνεται και η «Συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στους τομείς που παρουσιάζουν ενδιαφέρον επιχειρηματικό», ξεκάθαρη δηλ. ιδιωτικοποίηση, με προτεραιότητα, όπως έχει δείξει η μέχρι τώρα εμπειρία από τα άλλα ΠΕΣΔΑ, τις μονάδες «Μηχανικής βιολογικής επεξεργασίας» σύμμεικτων απορριμμάτων (Μ.Β.Ε). Καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι στις μονάδες αυτές το ΠΕΣΔΑ Β. Αιγαίου προβλέπει να οδηγείται το 83,5% των παραγομένων δημοτικών απορριμμάτων το έτος αναφοράς 2015, με την υπόθεση ότι τότε θα τεθούν σε λειτουργία οι μονάδες αυτές.
            Τα παρακάτω  αιτήματα που παραθέτουμε ως ΛΑΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΔΗΜΟΥ ΧΙΟΥ, είναι αυτά που ανταποκρίνονται  στις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, είναι αιτήματα που αφορούν τους όρους ζωής και τη διασφάλιση του φυσικού μας πλούτου. Είναι αιτήματα που απαντούν στο σήμερα, και για αυτό  καλούμε τον λαό της ΧΙΟΥ  να τα υιοθετήσει και να τα διεκδικήσουμε από κοινού.  Σε ότι αφορά την Λαϊκή Συσπείρωση ΧΙΟΥ θα συνεχίσει τον αγώνα για την υλοποίηση τους, από οποιαδήποτε θέση και σε όλα τα πεδία.
ü Διαμόρφωση Περιφερειακού Σχεδιασμού, στα πλαίσια ενός  εθνικού σχεδίου ασφαλούς διαχείρισης των απορριμμάτων από Ενιαίο Κρατικό Φορέα, ο οποίος θα λειτουργεί με γνώμονα την προστασία της υγείας και του περιβάλλοντος. Ο σχεδιασμός να  υλοποιηθεί από το κράτος  και να χρηματοδοτηθεί από τον κρατικό προϋπολογισμό. 
ü Να εκλογικευτούν τα αντισταθμιστικά ποσά που πληρώνει ο λαός για τη διαχείριση απορριμμάτων, με στόχο την κατάργηση των ανταποδοτικών τελών που αποτελούν μια δεύτερη φορολογία του λαού. 
ü Να χωροθετήσει άμεσα η κυβέρνηση (Συναρμόδια υπουργεία –αποκεντρωμένη διοίκηση - Περιφέρεια) τους αναγκαίους χώρους για τις εγκαταστάσεις επεξεργασίας και ταφής των απορριμμάτων, χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς, με βάση  τεκμηριωμένες επιστημονικοτεχνικά μελέτες,  χωρίς πολιτικές σκοπιμότητες, με όρους διαφάνειας και συμμετοχής όλων των εμπλεκομένων φορέων.
ü Να διασφαλιστούν με ευθύνη και δαπάνες του κράτους οι πόροι που απαιτούνται για την εκτέλεση των έργων που προβλέπονται για ένα Ολοκληρωμένο Σύστημα Διαχείρισης Απορριμμάτων (Ο.Σ.Δ.Α). Ένα Ο.Σ.Δ.Α πρέπει να περιλαμβάνει:  Α) Διαλογή στην πηγή.  Β) Σταθμό μεταφόρτωσης.   Γ) Μονάδα διαλογής ανακυκλώσιμων. Δ) Σχεδιασμός για προώθηση των ανακυκλώσιμων υλικών  σε κεντρική μονάδα ανακυκλώσιμων υλικών  (Περιφέρεια η κέντρο).  Ε) ΧΥΤΥ.   ΣΤ) Μονάδα επεξεργασίας βιολογικών υπολειμμάτων.   
ü Να προχωρήσει παράλληλα η αποκατάσταση των ΧΑΔΑ .
ü Απορρίπτουμε την καύση των απορριμμάτων και  κάθε μορφή ιδιωτικοποίησης μέρους ή του συνόλου των υπηρεσιών καθαριότητας.
ü Να δημοσιευτούν, επιτέλους, ο σχεδιασμός  οι τεχνικές προδιαγραφές,  να προχωρήσει η χωροθέτηση και να αρχίσουν τα έργα διαχείρισης των επικίνδυνων αποβλήτων.
ü Να αρχίσει άμεσα η εφαρμογή της νομοθεσίας για την ολοκληρωμένη διαχείριση των νοσοκομειακών  αποβλήτων.
ü Καμία συμμετοχή των ιδιωτών στην ανακύκλωση, η οποία δυστυχώς έχει παραδοθεί αμαχητί στους ιδιώτες , που «φαγώνονται» και μεταξύ τους. Σχεδιασμός και εκπόνηση μελετών από την Τοπική διοίκηση για τα προγράμματα ανακύκλωσης με διαλογή στην πηγή, που είναι αναγκαία σε κάθε περιοχή. Χρηματοδότηση και στήριξή των δράσεων ανακύκλωσης ( κάδοι, οχήματα και συμβολή στο λειτουργικό κόστος) εξ ολοκλήρου από δημόσιους πόρους.
ü  Tην απόλυτη διασφάλιση σταθερής και μόνιμης εργασίας όλων των εργαζομένων με πλήρη δικαιώματα, στο υπόψη αντικείμενο ανεξάρτητα από τη σχέση εργασίας τους. Τη στελέχωση με μόνιμο προσωπικό των ΧΥΤΑ και των άλλων φορέων διαχείρισης των απορριμμάτων.
ü  Τη μείωση των παραγόμενων απορριμμάτων, την προώθηση της ανακύκλωσης με διαλογή στην πηγή σε συνδυασμό με το δραστικό περιορισμό του ρεύματος των σύμμεικτων και την ορθολογική μεταφορά μέσω σταθμών μεταφόρτωσης.
ü Την πλήρη αποκατάσταση των ανεξέλεγκτων χωματερών, τη δίκαιη και τεκμηριωμένη χωροθέτηση των σχετικών υποδομών.

ü Να καλυφθούν τα κενά που υπάρχουν ακόμη στη νομοθεσία διαχείρισης των αποβλήτων, στη βάση εξυπηρέτησης των πραγματικών λαϊκών αναγκών και όχι των επενδυτικών προσδοκιών και των άλλων συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου.  





  

Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013

ΑΜΑ ΣΠΙΚ .., ΣΠΙΚ

     




Έβλεπα τα εγγονάκια μου να παίζουν στην παιδική χαρά. Να τρέχουν να φωνάζουν . Να σκαρφαλώνουν να κάνουν κούνια ή να απολαμβάνουν την τσουλήθρα και ένοιωθα πρωτόγνωρη χαρά. Στα πρόσωπα των μικρών αγγελουδιών μου, αναπλήρωνα τις χαρές που δεν γνώρισα με τα παιδιά μου. Πικρό και απάνθρωπο το επάγγελμα του ναυτικού. Μόνο εμείς οι ναυτικοί και οι οικογένειες μας το γνωρίζουμε αυτό. Κανένας άλλος...! Έπλεα σε πελάγη ευτυχίας, βλέποντας τα καμώματα και ακούγοντας τις χαρούμενες φωνές τους. 

Ο έντονος καυγάς δυο έφηβων, διέκοψε το ταξίδι μου στη χαρά. Μια νεαρή κοπέλα, σε έξαλλη κατάσταση, φώναζε στον απορημένο φίλο της:   «Άμα λες κάτι να το κάνεις». «Να μη δίνεις υποσχέσεις όταν δεν μπορείς». Αναψοκοκκινισμένη η κοπελιά, σχεδόν έτρεμε από τον θυμό της. Παρακλητικός, χωρίς να μπορεί να δικαιολογηθεί ο νεαρός, την ακολουθούσε κατά βήμα. Σχεδόν κυνηγώντας, ό ένας την άλλη, απομακρύνθηκαν από κοντά μας. Χωρίς να το θέλω , μονολόγησα «Άμα σπικ, σπικ» και ένα αχνό χαμόγελο έσκασε στα χείλη μου. 

κάποτε,..... Εξόδου στο ΚΟΜΠΕ

Οι αναμνήσεις με έφεραν χρόνια πίσω... Παλικάρι ακόμα, κάτω από τα τριάντα μου. Υποπλοίαρχος, στο m/“ PRIAMOS ’’  της «΄΄ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΟΣ΄΄ SHIPPING  SA – John cHadjipatera & Sons». Σε κάποιο λιμάνι, ναυτολογήθηκε ως ναυτόπαιδο, ένας δεκαεφτάρης. Όποτε έβλεπες αυτό το παιδί, μαύριζε η καρδιά σου από την ασχήμια του. Δίμετρος. Ψιλός και άχαρος. Αλλήθωρος. Ψευδός. Το μήλο του Αδάμ εξογκωμένο και πεταγμένο αυθαδέστατα. Λεύκη κάλυπτε το πρόσωπο του.  Αρκετά σκυφτός , για να μην πω «καμπούρης». Ο δεξής  ώμος, πεσμένος σε αντίθεση με τον υπερυψωμένο αριστερό. 

Σταματώ εδώ, για μη χαλάσω την διάθεση σας. Και όμως.... Άξιον απορίας. Ο νεαρός αυτός, Δήμος, το όνομα του, έκανε θραύση στο γυναικείο φύλλο. Αψυχολόγητα όντα οι γυναίκες. Ομολογώ , ποτέ δεν τις κατάλαβα, ποτέ μα ποτέ  στη ζωή μου.        



Στο m/v ''PRIAMOS''
                                                        
Σε όποιο λιμάνι και αν πιάναμε. Σε όποιο Μπαρ, η Χοροπηδάδικο και αν μπαίναμε, οι κοπελιές, έπεφταν επάνω του σαν σφήκες. Κυριολεκτικά τον «Σμάρωναν» ... ! Προτού πάρουμε χαμπάρι τι είχε συμβεί τον χάναμε. Το άλλο πρωί, κάποια κοπελιά τον έφερνε κάτω από τη σκάλα του καραβιού. Πριν τον αποχωριστεί, τον έπνιγε κυριολεκτικά  με τα φιλιά στην αγκαλιά της, υπό το ηχηρό χειροκρότημα και τις ιαχές, όλου του πληρώματος. 

Αξέχαστα χρόνια. Τα χρόνια της νιότης μας. Ανέμελα – Όμορφα. Αχ πόσες φορές καθώς ανέβαινε τον γκάγκουε* τον ραίναμε με ρύζι ή με ροδοπέταλα . Παρέλειψα να σας πω πως ο Δήμος ήταν πρωτόμπαρκος. Έως τότε ζούσε σε κάποιο ξεχασμένο από Θεό και ανθρώπους, ορεινό χωριό της Ηπείρου. Δεν είχε συνάψει ποτέ σχέση με κορίτσι και το κυριότερο, δεν γνώριζε καλά – καλά ούτε Ελληνικά. Και όμως ...!!! 



Στο m/v ''PRIAMOS''

Αρχές Δεκέμβρη, λίγο πριν παγώσουν οι Μεγάλες λίμνες στα σύνορα ΗΠΑ – Καναδά, στο λιμάνι Duluth, της Μινεσότα  στη λίμνηSuperior. Εκεί που άκουσα το ανεπανάληπτο από μια τεραστίων διαστάσεων, χαμογελαστή, νεαρά ύπαρξη, σε άπταιστα Ελληνικά,  «Έρχομαι με βεβαιότητα επιτυχίας του σκοπού μου  στα βαπόρια, γνωρίζοντας ότι ... ''Ναυτικοί και γάιδαροι , έχουν τις ίδιες ορμές και ορέξεις'' » ... !!! 

Σε αυτό λοιπόν το λιμάνι «Αναφοράς» για όλους τους ναυτικούς, έλαβε χώρα η ιστορία μας.

Έχουμε πάει στο Seamans Clamp Μια αιθέρια νεαρή ύπαρξη, σε αντίθεση με τις υπερτραφείς φιλενάδες της, ζύγωσε τολμηρά τον Δήμο μας , σε μια μάταιη προσπάθεια συνεννόησης. Γνωρίζοντας το κώλυμα του φίλου μας, τρέξαμε όλοι να προσφέρουμε τη βοήθεια μας. 


 
Μιχάλης Γ. Καριάμης - Υπ/ρχος του m/v''PRIAMOS''

Συμφωνήσαμε στις δύο τα ξημερώματα να τον πάρει σπίτι της και να τον φέρει το πρωί στο βαπόρι. Δυστυχώς όμως για τον φίλο μας, κάποια στιγμή, η «ύπαρξη» την ''κοπάνισε'' και εμείς μείναμε αμανάτι να την περιμένουμε. Οι ώρες κυλούσαν εκβιαστικά. Εγώ στις έξι το πρωί έπρεπε να είμαι στο πόστο μου. Γύρω στις πέντε το πρωί, σηκώθηκα να φύγω. Με ακολούθησαν και οι υπόλοιποι. Μαζί με αυτούς μας ακολούθησε με βαριά καρδιά και αναστεναγμούς  ο εν μεγάλη θλίψη και σφόδρα απογοήτευση διατελών καρδιοκατακτητής. 

Δεν χρειάζεται να σας πω το τι έγινε εκείνη την ημέρα εις βάρος του. Βγάλαμε όλοι μας το χαιρέκακο άχτι μας .Το βράδυ, πρώτος από όλους ο Δήμος στο Seamans  Clamp


''Γαζί'' το δούλεμα. Κάναμε μπαρούτι τον Καζανόβα. Ξάφνου να την  η Dayana, αυτό ήταν το όνομα της. Κουνιστή και λυγιστή, πέρασε από μπροστά μας, σκόρπισε χαμόγελα και φιλιά, και πίρε τη θέση της πίσω από το τεζάκι .  
Το χαβαλέ εμείς σε βάρος του Σεβάχ μας. Κάποια στιγμή ή ψιλόλιγνη  φιγούρα του Δήμου, τρεκλίζοντας και με ασταθή βήματα άρχισε να οδεύει προς το μέρος της άπιστης Ελένης. Όλοι μαζί πίσω από τον Πάρη μας.  Κάτι άρχισε αυτή να του ψελλίζει χαμογελαστά και ναζιάρικα.  Βλοσυρός και αλύγιστος ο δικός μας. 


Στο καπνιστήριο του m/v ''PRIAMOS''

Ξάφνου  με τo δάχτυλο του , δείχνει το ουίσκι και ακολούθως με τα δυο δάχτυλα τις έδωσε να καταλάβει ότι ήθελε ένα διπλό ποτό. Η σκηνή επαναλήφθηκε μια – δυο τρεις φορές. Εμείς εναγωνίως περιμέναμε την έκβαση της συνάντησης. Δεν περιμέναμε πολύ. Ξάφνου ακούμε το Δήμο να της λέει « Μόρτικα » και Σερέτικα : « Μωρή ...  Άμα σπικ , σπικ. Όχι πρώτα σπικ * και μετά δεν σπικ », Ταυτόχρονα, πετώντας της στα μούτρα χαρτονόμισμα Δολαρίου, γύρισε την πλάτη του  αφήνοντας απορημένη την Dayana. Από τότε, το « Άμα Σπικ , σπικ », έγινε συνώνυμο του « Σίγουρα »  ή του « εντάξει » ή του « Λόγω τιμής » ή ότι έχει σχέση με το αυτονόητο...
«Είπα και τιμώ τον λόγο μου ».                                                                                        
Αξέχαστες, όμορφες ιστορίες μια δύσκολης και απάνθρωπης ζωής τότε που τα βαπόρια ήταν γεμάτα Έλληνες ναυτικούς. Γεμάτα συναδελφική αλληλεγγύη. Τότε που η χαρά ή η λύπη του ενός, ήταν χαρά και λύπη του άλλου . 



Στην γέφυρα του m/v'' PRIAMOS''

Ιστορίες που άφησαν εποχή. Ιστορίες που κρατούσαν συντροφιά στα καπνιστήρια χαρίζοντας ζωντάνια και γέλιο  σε όλους μας.  Αξέχαστες ιστορίες και συμβάντα  του μακρινού χθες που φέρνοντας τες στη μνήμη, χαράζει ένα αμυδρό χαμόγελα στα χείλη και σε κάνουν να ξεχνάς την ζοφερή και σκληρή πραγματικότητα του σήμερα.                               
Στην ιερή μνήμη όλων των συναδέλφων που με τους χτύπους της καρδιάς τους, έδωσαν ρυθμό στα κύματα των θαλασσών του κόσμου ...!!!


Μιχάλης  Γ.  Καριάμης
Συνταξ. Πλοίαρχος Ε.Ν.









Σημείωσης  :  

 SPEAK = Ομιλώ 
Gangway = Κύρια σκάλα πλοίου