'' ΧΙΩΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ '' . Μιχάλη Γ. Καριάμη

Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΕΥΧΕΣ 2013









«  Ήλιε μου Λαμπρέ, γιατί Έδυσες ; »


Διασκευή από Φωτό : www.imaik.gr



Εβδομάδα Παθών  Χριστού .


Επί τριετία, Χαλεπές  ημέρες πόνων  βασάνων  ενός σταυρωμένου και πάσχοντος  λαού. Διάχυτη η αγωνία για επιβίωση . Για να βρεις τη λευτεριά, χρειάζεται Αρετή και τόλμη. Μαζί με αυτή, ας ψάξουμε να ξαναβρούμε τη χαμένη Ανθρωπιά μας.   Με το κεφάλι ψηλά, ας κάνουμε βήματα εμπρός.   Η Ανάσταση του Λαού, ας ακολουθήσει αυτή του Χριστού μας ........!!!     

Εύχομαι από τα βάθη της Καρδιάς μου, το Αναστάσιμο  Άγιο φως , ας γίνει προπομπός , ελπιδοφόρου μηνύματος,  Αγάπης , Αισιοδοξίας,  Αλληλεγγύης , Αξιοπρέπειας, Γνώσης,  Δικαιοσύνης , Ειρήνης , Ελπίδας, Ισότητας , Λευτεριάς και Προσφοράς.


Φωτό kapagriniou.wordpress.com









Αδέρφια μου, μαζί με τη Χαμένη Λευτεριά μας,  ας ξαναβρούμε τις Πανανθρώπινες Αξίες που χάσαμε σαν άτομα και σαν λαός.


       ΚΑΛΗ  ΑΝΑΣΤΑΣΗ   
                    & 
          ΚΑΛΟ    ΠΑΣΧΑ



     Μιχάλης  Γ.  Καριάμης 









Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

Από το ΙΔΡΥΜΑ ΜΑΡΙΑ ΤΣΑΚΟΣ









Αγαπητοί φίλες και φίλοι χαίρετε,





έχοντας την πεποίθηση ότι μετουσιώνεται σε πράξη η αγάπη της αείμνηστης Μαρίας Τσάκου για τα παιδιά, η οικογένειά της, ο καπετάν Παναγιώτης Τσάκος, η Γιατρός κ. Ειρήνη Σαρόγλου Τσάκου, τα αδέλφια της Νίκος και Σίλια αποφάσισαν, σε συνέχεια του προγράμματος φιλοξενίας παιδιών τα καλοκαίρια από τα χωριά SOS, Χαμόγελο του Παιδιού, της Κιβωτού του Κόσμου, από την Σερβία κλπ. να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα, την δημιουργία και λειτουργία  στο σπίτι της Μαρίας στα Καρδάμυλα, μιας Στέγης Παιδείας και Πολιτισμού για παιδιά του Γυμνασίου και Λυκείου.
Την υλοποίηση αυτής της κοινωνικής προσφοράς ανέθεσαν στο Ίδρυμα ΜΑΡΙΑ ΤΣΑΚΟΣ-Διεθνές Κέντρο Ναυτικής Έρευνας και Παράδοσης, το οποίο με την αμέριστη συμπαράσταση και ενθάρρυνση φορέων και προσωπικοτήτων της Χίου, αλλά και εκτός του νησιού, έχει ολοκληρώσει τις απαραίτητες διαδικασίες για την φιλοξενία από το νέο σχολικό έτος μέχρι και 20-25 παιδιά που θα φοιτήσουν στην Γ΄ Γυμνασίου, Α΄ και Β΄ Λυκείου.
Το όραμα της οικογένειας ΤΣΑΚΟΥ και κατ' επέκταση του Ιδρύματος ΜΑΡΙΑ ΤΣΑΚΟΣ είναι τα παιδιά αυτά να απολαμβάνουν την μέγιστη σπιτική φροντίδα ώστε να κερδίσουν την ζωή τους και να καταστούν άξιοι πολίτες στην κοινωνία, η δε στέγη πυρήνας προόδου και αριστείας, ενισχύοντας παράλληλα και τα σχολεία των Καρδαμύλων τα οποία λόγω του δημογραφικού προβλήματος απειλούνται με αναστολή της λειτουργίας τους.
Αρωγός σε αυτή την προσπάθεια είναι η κοινωνία και οι φορείς των Καρδαμύλων οι οποίοι όλα τα προηγούμενα χρόνια που στο σπίτι φιλοξενούνταν παιδιά έδειξε μια απροσποίητη και ειλικρινή  αγάπη, προστρέχοντας πολύπλευρα σε προσφορά.
Το Μεγάλο Σάββατο μετά την λειτουργία της "πρώτης" Ανάστασης (περί τις 10:30 πμ), ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Χίου-Ψαρών και Οινουσσών κ.κ. Μάρκος θέλοντας να υπογραμμίσει την σπουδαιότητα αυτής της πρωτοβουλίας με το μήνυμα της συγκεκριμένης ημέρας, θα ανακοινώσει την ίδρυση της Στέγης στην κοινωνία και τους φορείς των Καρδαμύλων στις εγκαταστάσεις του Λιβάνειου Γυμνασίου των Καρδαμύλων.  Στην συνέχεια από το Ίδρυμα και τους συμμετέχοντες στην υλοποίηση του προγράμματος θα απαντηθούν τυχόν ερωτήσεις και θα περιγραφεί η λειτουργία της Στέγης.
Σας παρακαλούμε να παρευρεθείτε σε αυτή την σημαντική ανακοίνωση.



Ευχαριστώ
Σ Μιχαηλίδης     






ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΥ ΝΙΤΣΕ ...... ΛΟΓΟΣ









Οι μέρες που ζούμε είναι δραματικές. Ο Φρειδερίκος Νίτσε, επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε, από το 1872, που έγραψε  το πρώτο του βιβλίο, με τίτλο «Η Γέννηση της Τραγωδίας», κάνει ειδική αναφορά για το έθνος μας. Εξηγεί πολλά ανεξήγητα από όσα ζούμε και βιώνουμε σήμερα από τους Γερμανούς Συμμάχους και Συνεταίρους μας (;) Ας διαβάσουμε λοιπόν τι μας λέγει από το μακρινό παρελθόν

Καριαμομίχαλος 







 «Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει  τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν,  φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο,  συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.



Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και  αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ' αυτούς. 





Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους. Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα».


Friedrich Wilhelm Nietzsche









Παρασκευή, 26 Απριλίου 2013

ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ
















« Από τα Ψιλά στα Χαμηλά»






Σκυθρωπά αγέλαστα πρόσωπα. Μάτια που εν πρώτοις μοιάζουν φοβισμένα, γεμάτα  απόγνωση.  Άμα τα προσέξεις καλά  θα καταλάβεις πως εκπέμπουν οργή. Διάχυτη ή αγωνία ενός ολόκληρου λαού για επιβίωση. Ενός καλού λαού, μα ως συνήθως από τα βάθη των αιώνων, πάντα προδομένου. Δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας αν πω ότι : Τελούμε υπό κατοχή Τρόικας, άσπονδων «Φίλων» και «Συμμάχων», στυγνών μα συνάμα αισχρών τοκογλύφων. Ανεύθυνοι πολιτικοί νάνοι, στο ρόλο του Εφιάλτη ή του Ισκαριώτη, λόγω των ημερών, άνοιξαν διάπλατα, τις πύλες του είναι μας στις ορδές των βαρβάρων της συμφοράς. Με ανερμάτιστη, άλογη πολιτική δεκαετιών, έσυραν έναν ολόκληρο λαό σε συμφορά και εξαθλίωση . Ποια η ευθύνη μας ; Ποιο το δικό μας λάθος ;  Μα το ότι τους .....Πιστέψαμε...!  Η είσοδος μας στην οικονομική επιτήρηση σήμανε το τέλος όμορφων, καλών εποχών. Την αρχή χαλεπών ημερών και τα πάθη του περήφανου λαού μας. «Από τα ψιλά στα χαμηλά». Η θυμοσοφία των Ελλήνων, μέσα σε αυτές τις λίγες λέξεις, έκλεισε  ξεχασμένες παραδόσεις χιλιετιών. Τις έννοιες της Ανάβασης – Ανάστασης με την παράμετρο της αντίθεσης Κάθοδος- Πτώση. Δεν είναι όμως μόνο αυτή η ουσία της ρήσης. Κάθοδος και άνοδος, συμβολίζει την «αέναη διαπάλη» του καλού με το κακό. Η ιστορία μας, λακωνικά κωδικοποιημένη, έτσι που μόνο αυτός ο προικισμένος λαός μπορεί να συντάξει. Στο διάβα των αιώνων, διαρκής αγωνιστής, κάτω από αντίξοες συνθήκες, τριγυρισμένος από  ανάδελφα εχθρικά έθνη. Λαός βασανισμένος και πολύπαθος. Τα πάθη του τα ενσωμάτωσε και τα έκανε κοινά με τους Θεούς που κατά καιρούς πίστεψε. Η ίδια ιστορία, με διαφορετικούς πρωταγωνιστές κάθε φορά. Τι και αν κάποτε ήταν ο πόνος του Ορφέα για τον χαμό της Ευριδίκης ή ο θρήνος της Αφροδίτης για τον όμορφο Άδωνη. Από κοντά και ο συμβολισμός της καθόδου  κόρης/σπόρου στα έγκατα της γης  και ο οδυρμός της Δήμητρας. Πανάρχαια μοιρολόγια, για τον αγαπημένο Θείο Διόνυσο, μας φέρνουν στο σήμερα. 


Σε λίγες μέρες τα Πάθη του Χριστού, θα ταυτιστούν με το Δράμα του λαού μας. Γεμάτους συμβολισμούς αγώνων – παθών- θανάτου – ελπίδας – ανάστασης ...... ή άνοδος των σημερινών Λαγκαδούσων στο ερειπιώνα της Άγιας Μάνας τους Αντάρτισσας Κυδιάντας. Ιστορία ενός χωριού.... Ιστορία ενός τόπου.....Ιστορία ενός παμπάλαιου ιστορικού έθνους που χάρισε τα φώτα στον σύγχρονο κόσμο, για να επαναληφθεί το ρηθέν «ους έθρεψε το μάννα εκίνησαν την πτέρναν κατά του ευεργέτου». Άραγε τα γνωρίζει αυτά ο μισάνθρωπος και αγενής  γερμαναράς Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ; Αλλά γιατί να γνωρίζει .... Ξένος πόνος, γλυκός σαν μέλι ...... !  Ότι και αν κάνει εις βάρος μας, ας έχει πάντα στο νου του τη έγραφε το 1872, ο συμπατριώτης  του Φρειδερίκος Νίτσε : «Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ' αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.»
Ας το καταλάβουμε πρώτα από όλους εμείς και μετά οι άσπονδοι φίλοι μας..... Στο τέλος εμείς θα είμαστε οι νικητές! Γνωστή στους πάντες η ιστορία αυτού του τόπου και ας λένε πολλοί ότι την αγνοούν. Είμαστε αυτοί νικήσαμε υπέρτατες δυνάμεις στις Θερμοπύλες και στην Σαλαμίνα. Δικός μας ο Κοσμοκράτορας Αλέξανδρος που έφερε την Ευρώπη μέχρι την Ινδία. Ελληνική η γλώσσα του Ομήρου μα και των Ευαγγελίων. Όλες οι επιστήμες Ελληνική Πατρότητα έχουν. Το μαύρο μεσαίωνα τα Ελληνικά γράμματα τον διέλυσαν. Σαν αυτοκρατορία προστατέψαμε όλη την Ευρώπη από τις ορδές των αλλόθρησκων βαρβάρων. Χρόνους μετά, κόντρα σε Ιερές συμμαχίες, συμφέροντα και επιθυμίες ισχυρών της τότε εποχής, μια δράκα άοπλων πεινασμένων σκλάβων, με το αίμα τους ανάστησαν πατρίδα και γένος. 
Το 1940, μόνοι τους, ανάμεσα στους προσκυνημένους κοίταξαν Φασίστες και Ναζί κατάματα, λέγοντας «ΟΧΙ» στα σχέδια τους.                                                                                


Αδέρφια μου, ψιλά για πάντα το κεφάλι. Ημέρες παθών περνάμε και πάλι. Γνωστή η ιστορία και η κατάληξη της. Ο παγερός Χειμώνας/Θάνατος/Σκλαβιά, παραχωρεί τη θέση του την Άνοιξη /Ανάσταση/Νίκη/Λευτεριά και Δόξα. Από την πρώτη στιγμή, το Θείο δράμα του Χριστού, έγινε ομοούσιο με αυτό του λαού. Η Μάνα του Θεανθρώπου και μάνα του κάθε ανθρώπου.  Διαδοχή Θανάτου, ζωής .-  Σπόρου, βλαστού, φυτού. -  Διόνυσου, Χριστού. – Σκλαβιάς – Παθών – Λευτεριάς. Ζούμε άσχημες μέρες. Μέρες παθών και πόνου ενός δύσκολου μα  παροδικού χειμώνα. Ψιλά το κεφάλι...Μας περιμένει η ποιο λαμπρή μέρα της Χριστιανοσύνης και του Ελληνισμού η «Ανάσταση». Γιορτή πάντα σε στενή σχέση με την ύπαρξη του Έθνους των Ελλήνων. Η Ευχή «Καλή ανάσταση», εκφράζει την ελπίδα και την πίστη για τερματισμό των δύσκολων ημερών. Αναζωπύρωση ελπίδας για λευτεριά και ευτυχία. Κυρίως αποκατάσταση των εκατομμυρίων ανέργων και επανάκαμψη της ηρεμίας σε κάθε χειμαζόμενο σπιτικό. Αδέρφια μου η νύχτα φέρνει πάντα την ημέρα. Μέρες παθών μας περιμένουν....!  Κοιτώ τον ζωοδότη και με παράπονο ρωτώ....: Ήλιε μου Λαμπρέ, γιατί έδυσες και έχει παγωνιά...;

 
             ΔΙΑΣΚΕΥΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ '' tsantiri.gr ''

Μην το ξεχνάτε ...... Στο τέλος πάλι εμείς θα είμαστε οι νικητές. Έλληνες γρηγορείτε ...Όπου να ναι θα σημάνουν οι καμπάνες της Ανάστασης ..... Οι καμπάνες της Λευτεριάς  

Μιχάλης Γ. Καριάμης
Συνταξ. Πλοίαρχος Ε.Ν
Ενεργός  Πολίτης.
            









Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

ΑΠΛΩΤΑΡΙΑ


                  





                     

  Ο  ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ  ΠΝΕΥΜΟΝΑΣ  ΤΗΣ  ΧΙΟΥ




 
          H Είσοδος της Απλωταριάς

Η «Βιτρίνα», μιας πόλης και πιθανά το ποιο συζητήσιμο μέρος ενός τόπου δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι ο εμπορικός δρόμος του ! 
Ποτέ δεν ξεκινά μια συζήτηση για τις ομορφιές και τα αξιοθέατα που κέντρισαν το ερευνητικό μάτι του επισκέπτη. Η περιγραφή πάντα αρχίζει και πάντα τελειώνει με το τι είχε και του τι μπορείς να βρεις στην τοπική αγορά……… προς επαλήθευση της ιστόρησης η αφηγουμένη  ή ο αφηγητής θα προσκομίσουν τα «θαυμαστά καλά του τόπου» Αυτά, πιθανά να είναι ντόπιας παραγωγής. Έργα ντόπιων παραδοσιακών τεχνιτών και ξεχωριστού τρόπου κατασκευής ή «γνήσια και αυθεντικά κομμάτια»,  Made in ………; !
Συνήθως η συζήτηση παίρνει τέλος με την στερεότυπη επωδό «καλέ άκου που σου το λέω, αυτή δεν ήταν αγορά, ήταν στην κυριολεξία ο Παράδεισος ! »
Προσωπικά, όταν ακούω για «Παράδεισο», άθελα μου, η σκέψη με φέρνει στο Μυροβόλο νησί του Αιγαίου.
Δεν χρειάζεται να ρωτήσεις «ποιο;».  Δεν είναι τυχαίο, ότι στα τόσες χιλιάδες  πανέμορφα νησιά, νησάκια και βραχονησίδες των Ελληνικών Αρχιπελάγων μόνο ένα αποκαλούν «Μυροβόλο» ….. τη Χίο μας !


Δεν με διακατέχει άκρατος τοπικισμός ή υστερία μοναδικότητας της γενέθλιας «Άγιας Μάνας Γης». Κάθε άνθρωπος είναι απόλυτα φυσιολογικό έτσι να αισθάνεται για τον τόπο καταγωγής του.
 Ένας λόγος παραπάνω για όσους λείπουν μακριά και κράτησαν την πατρίδα τους κριμένη στα κατάβαθα της σκέψης και των λογισμών τους.
Από την ιστορική αρχαιότητα η Χίος ήταν φημισμένη για τον πλούτο την ευμάρεια και τον τρόπο ζωής των κατοίκων της. Αυτά τα χρωστούσε στο ισχυρό ναυτικού, το εμπόριο και τα εκλεκτά προϊόντα της γης και της Βιομηχανίας της. Θα αναφερθώ εν συντομία σε μερικά από αυτά. Θα κάνω αρχή με τον «Αριούσιο» το «θείο» Χιώτικο κρασί  τα αρώματα της και τα περίφημα  Χιώτικα  κεραμικά  { Χίαι κύλικες} :        « και στάμνο Χιώτικο κρασί να κουβαλάς και μύρο » [ Αριστοφάνης , ΤΕΛΕΜΗΣΣΗΣ  531 ]   .

Περίφημη η  « κεραμίτης γη » του νησιού μας , « Χίος κέραμος » , έλεγαν στην αρχαία Ελλάδα σε ότι είχε σχέση με πήλινα αριστουργήματα.       
Επίσης   η  “  Χία  γή  ” { Τerra  chia }  ,  βασικό  υλικό  της φαρμακευτικής ,  βαφής  , ζωγραφικής ,  σφράγισης , καθαρισμών ,της οποίας ιδιότητες ήταν να δίνει ωραίο χρώμα  και να εξαφανίζει τις ρυτίδες του προσώπου σαν Καλλωπιστικό   του δέρματος.
Διάσημη η Γλυπτική σχολή της Χίου.
Εξαιρετικά τα βιομηχανικά της προϊόντα όπως τα περίφημα Χιώτικα τεχνικά κρεβάτια και τραπέζια,  «Χιουργείς  κλίναι και  Χίαι  τράπεζαι».  . Οι Χιώτες τεχνίτες , τελειοποίησαν την κατασκευή κρεβατιών , τόσο ώστε τα Χιώτικα και τα κρεβάτια της Μιλήτου να είναι τα καλύτερα του τότε γνωστού κόσμου .
Τα περιζήτητα  Χιώτικα παπούτσια., τας «Χίας κρηπίδας» του Ιπποκράτη.
Τάπητες , χρυσοΰφαντα υφάσματα, εργόχειρα , ήταν μερικά είδη από την εκλεκτή βιομηχανική παραγωγή της. Σύμφωνα με τον Αθήναιον , στο νησί μας παρασκεύαζαν την καλύτερη ερυθρά  βαφή ρούχων, τόσο γνωστή στον τότε κόσμο , ώστε ακόμα και ο Μέγας Αλέξανδρος ζήτησε να του στέλνουν «Πορφύρα Χιώτικη» για αυτόν , τους στρατηγούς και τους αξιωματικούς του
Αν θα αποκαλέσω την Χίο «Αρχόντισσα πόλη» δεν θα είμαι ο πρώτος ο οποίος θα την αποκαλέσω με αυτόν τον χαρακτηρισμό
Πολλοί από τους περιηγητές ομιλούν για μια εκλεκτή κοινωνία λόγω επίδρασης των δυτικών ηθών και ειδικά των Γενουατών.  Ορισμένοι περιγράφουν ότι η πόλις εξωτερικά έμοιαζε με την Γένοβα ενώ στο εσωτερικό της, οι στενοί δρόμοι τα παμπάλαια οικογενειακά εκκλησάκια τα εργαστήρια και η αγορά της διατηρούσαν το παλαιό βυζαντινό ή ανατολίτικο χαρακτήρα της  - Ο Ιερώνυμος Ιουστινιάνης κολακεύεται να πιστεύει ότι «ο χαρακτήρας ο βίος και η όψη εν γένει όλων των εν Χίω είναι όπως στην Γένουα ώστε θα νόμιζε κάποιος ότι οι δυο λαοί είναι αδελφοί με μόνη διαφορά την γλώσσα »
    Ο  Sonini  αναφερόμενος στην μεσαιωνική  πόλη γράφει «  Πόλις  χαριέντως ωκοδομημένη , τερπνοί κήποι , γοητευττικά πεδία εκ τε φύσεως και εργατικότητος στολισμένα , όρη με  ξηράν και γυμνήν επιφένειαν , των οποίων η αντίθεσις προς πλουσίας κοιλάδας είναι εξόχως γραφική …. »
     Το 1718, ο Γάλλος περιηγητής De Pellegrin, χαρακτηρίζει την Χίο σαν την «πιο γελαστή πολιτεία της Ανατολής»
     Το 1750, ό Σουηδός Frederic  Hasselguist, έμεινε κατάπληκτος από την και την γραφικότητα της Χώρας , η οποία πέραν της ομορφιάς της, είχε καλούς γιατρούς από τους οποίου οι περισσότεροι ήταν νησιώτες, σπουδασμένοι  στην Πάδοβα και με θαυμασμό ομολογεί «Είναι το ωραιότερο θέαμα του κόσμου»
     Ο διδάκτωρ του Καίμπριτζ, Εdward Danel Clark, ο οποίος πέρασε από την Χίο , το 1801 χαρακτηρίζει το νησί μας σαν  «Παράδεισο της Νέας Ελλάδας » και   «Μικρή Ρώμη». Αναφέρει δε,  «τα σπίτια είναι βαμμένα κάτασπρα, ζωηρή αντίθεση στο πλούσιο πράσινο που τα τυλίγει και μοιάζουν μικρά παλάτια ανάμεσα στις λεμονιές στα λιόδενδρα και τις ροδιές»
Σύμφωνα με τον Χιώτη ιστορικό Γεώργιο Ζολώτα, Ο Ιερώνυμος Ιουστινιάνης, ξεχωρίζει από όλους τους  δρόμους  και τις συνοικίες την «απλωταριά» η οποία ως φαίνεται κατά τους τελευταίους χρόνους της Γενουατοκρατίας ήταν η αξιολογότερη εκτός του κάστρου συνοικία, με ωραία σπίτια και ναούς.
Όπως αναφέρει ο Foglietta, «οι Ιουστινιάναι πλούτισαν και κόσμησαν την Χίο, τόσο την εντός των τειχών όσο και την εκτός με μεγαλοπρεπέστατες οικοδομές (οικίες- εκκλησίες  - ανάκτορα)»



Απλωταριά είναι το μεταγενέστερο όνομα του τμήματος της πόλεως που το ονόμαζαν «Τσικάλιο ή Τσουκαλιό».  Από του ότι άπλωναν τα τσουκάλια (πήλινα)   πείρε το σημερινό της όνομα.
Σύμφωνα με την γνώμη των περισσότερων, απλωταριά, ονομάστηκε λόγω του ότι άπλωναν ή εξέθεταν στον ήλιο τα τσουκάλια, και όχι τα περίφημα ντόπια μεταξωτά της ή τα οποιανδήποτε άλλα καλούδια υης.
Η αρχή της απλωταριάς, από Καλοπλύτου προς αγορά, εκεί που υπάρχουν σήμερα τα κρεοπωλεία και τα καφενεία. ονομαζόταν «αγωγός» μια και από εκεί περνούσε αγωγός κατασκευασμένος από τους Μαονέους .
Σύμφωνα με τη μελέτη του Αντ. Δαμαλά από την Βυζαντινή εποχή, και πριν από το 1259, το σημερινό εμπορικό κέντρο σχεδόν ταυτίζεται με την τότε αγορά της Χίου.
Σύμφωνα με το χρυσόβουλλο του Μιχαήλ Παλαιολόγου, η  απλωταριά, αναφέρεται σαν ο δρόμος πού διεξαγόταν   το λιανεμπόριο
Πέρα από την εμπορική σημασία του δρόμου, έχουμε αναφορές για ύπαρξη Μονής καθολικών του Αγίου Αντωνίου των Φραγκισκανών παρά την απλωταριά, και ένα άλλο μοναστήρι Αυγουστίνων μοναχών. Επίσης οι Ιησουίτες είχαν ναό και σχολείο τα μάρμαρα των οποίων είχαν μεταφέρει από αρχαίο κτίσμα της Νάξου. Από πλευράς Ορθοδόξων, αναφέρονται ναός της Αγίας Κυριακής. Επίσης υπήρχε μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου της Απλωταριάς. Αργότερα, επί τουρκοκρατίας εκεί ήταν ο μητροπολιτικός ναός του Άγιου Νικόλαου του «Βασιλικάρη».
Σύμφωνα με πληροφορία του Γ. ΖΟΛΩΤΑ, το 1805, στη απλωταριά υπήρχε συμβολαιογραφείο. Αλλά και οι παράδρομοι της απλωταριάς έπαιζαν και παίζουν το δικό τους σημαντικό ρόλο στην εμπορική και κοινωνική δραστηριότητα του τόπου.
Σε ένα τέτοιο στενό, υπάρχει μέχρι σήμερα το μοναδικό, προ της καταστροφής του 1822, κτήριο, ο «Μεζάς», η έδρα της δημογεροντίας που λειτουργούσε  σαν δικαστήριο για τους Έλληνες.  Αριθμούσε πέντε μέλη από τους οποίους οι τρεις ήταν Έλληνες. Έναν από τα τρία κύρια τμήματα της πόλεως. Δηλαδή την Απλωταριά Εγκρεμό και Παλαιόκαστρο.  Οι εκ της απλωταριάς και του εγκρεμού, εκλεγόντουσαν  ως «ισχυροί γένει και πλούτω» .Είναι γνωστό σε όλους, ότι το πιο ζωντανό κομμάτι της πόλης είναι το εμπορικό κέντρο, σε αυτό δραστηριοποιούνται η πλειοψηφία των εμπορικών επιχειρήσεων




Στη «Χώρα», νότια της πλατείας, το «Βουνάκι», ξεκινά  η πεζοδρομημένη  απλωταριά η οποία διασχίζει το κέντρο της παλιάς πόλης και κρατά ακόμα και σήμερα μεγάλο μέρος της εμπορικής κίνησης με πάρα πολλά καταστήματα και «καφέ» που συνθέτουν ένα πολύχρωμο «πάζλ» αποτελούμενο από κομμάτια διαφορετικής υφής και σύνθεσης . Αξίζει τον κόπο να την περπατήσεις μαζί με τους παράδρομους της και να απολαύσεις τη προκλητική θέα της πολυποίκιλτης πραμάτειας ή να ξεκουραστείς με την παρέα σου απολαμβάνοντας γεύσεις, ακούσματα και θέα διερχομένων σε κάποιο από τα αναψυκτήρια της    
Την απλωταριά συνθέτουν κτίρια και αρχοντικά του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα. Από την δυτική κατάληξη της, σε απόσταση ολίγων μέτρων υπάρχουν το ιστορικό Γυμνάσιο Χίου με έτος ίδρυσης το 1792. Απέναντι ορθώνεται ο Ιερός Μητροπολιτικός Ναός του νησιού μας. Η Βιβλιοθήκη «ΚΟΡΑΗ» με την Πινακοθήκη, το Λαογραφικό της Μουσείο και άλλα πνευματικά ιδρύματα.




Ένα από τα μεγάλα προτερήματα του εμπορικού μας δρόμου και η εύκολη πρόσβαση.
Λίγα μόνο βήματα από εκεί που ξεμπαρκάρουν τα καράβια τους επιβάτες τους.
Πέριξ της ανατολικής εισόδου της υπάρχουν τα κτήρια της Νομαρχίας της Πινακοθήκης, το Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο, το Μετζιτιέ Τζαμί  με το Μουσείο του ο «Κήπος» και ποιο πέρα η Δημαρχία το κτήριο του ΟΤΕ και το «ενάλιο κάστρο» μας.
Στους γύρω δρόμους θα βρεις συγκεντρωμένα τα μαυροπαπουτσίδικα, κρεοπωλεία, ψαράδικα, μανάβικα συμπεριλαμβανομένων αυτών με τα ποτά και τα περίφημα Χιώτικα γλυκά του κουταλιού. Έχεις την ευκαιρία να δεις και να απολαύσεις μαγαζιά και πραμάτειες κόσμο που βγήκε για ψώνια μα και ……. Σουλατσαδόρους μιας άλλης «ξεχασμένης» εποχής. Λαδοφάναρα,  κουδούνια για κατσίκες , «δικέλλια»,  «τσακαδάκια», «παστελαριές», «κρίταμα», «κάπαρη», «κοπανιστή, κατσικίσιο τυρί», «χερίσια μακαρόνια », «στραγάλια Χιώτικα», «χάσκα-μπούκες», λουκουμάδες, ρίγανη και φλισκούνι   και τόσα άλλα, που όσο και αν ψάξεις, χωρίς υπερβολή, δε θα τα βρεις σε καμιά αγορά του κόσμου. Αν είσαι τυχερός θα ακούσεις τους ήχους της «Λατέρνας» μπλεγμένους με τις τραγουδιστές φωνές του  «παστελά» και αυτών που πουλάνε «τσίκουδα» και ξεχωρίζουν μέσα στο πλήθος από τις ολόλευκες φορεσιές τους. «Και του ….. το παστέλι όλ’  αμύγδαλο και μέλι»  ή  « Τσίκουδα ….. έχω χοντρό ροβυθάτο τσίκουδο. …»  Τα … τσίκουδα, γεύση προκλητική για τους ντόπιους,….. άξιον απορροίας για τους «ξένους» μας ! 




Δε θα ξεχάσεις στη ζωή σου, την διάχυτη ευωδιά από τα τσουρέκια και την μοναδική μυρουδιά του Χιώτικου ψωμιού με «μαυροκούκι». 
Επισκέπτη, να μη ξεχνάς ποτέ, ότι τα ξακουσμένα ζαχαροπλαστεία και τους φούρνους της «Πόλης» τα είχαν Χιώτες. Αλλά και το διάσημο «Συριανό λουκούμι», από τη Χίο «μετανάστευσε» στη Σύρο, τον καιρό της καταστροφής !
Και καλά όλα αυτά ….. ποιος δοκίμασε τα σουβλάκια και τα σουτζουκάκια σε σάντουιτς και δεν ξετρελάθηκε με τη ξεχωριστή γεύση τους !  
 Μέχρι και πριν από λίγα χρόνια, χωρίς να υστερούν και σήμερα, τα βαρυφορτωμένα  κοσμηματοπωλεία της απλωταριάς, με τις ουρές των Ελληνοαμερικάνων πελατών παρατεταγμένων, έδιναν μια ξεχωριστή αγοραστική νότα στην απλωταριά η οποία φάνταζε σαν αγορά κάποιου πάμπλουτου εμιράτου της Μέσης Ανατολής.
Στο απώτερο παρελθόν, αυτός ο δρόμος «ορόσημο», για όλους μας έπαιξε τον ρόλο του «νυφοπάζαρου». Την ώρα που σχόλαγε το «Θηλέων», η υφή του δρόμου έπαιρνε νέα διάσταση. Η μπλε ποδιές με τις κορδέλες τους λευκούς γιακάδες και τις κοριτσίστικες ανέμελες φωνές έδιναν ένα ξεχωριστό τόνο στα δρώμενα της εποχής και στις μοναδικές σκέψεις που μας απασχολούσαν τότες……!
Μια ανεπανάληπτη ρομαντική εποχή γεμάτη μνήμες και εικόνες που δυστυχώς …. έσβησε για πάντα ! 



«Απαγορευμένα και τα λούσα και τα στολίδια.  Μόνο με την ποδιά και την κορδέλα μπορούσες να κυκλοφορείς.
    Άντε να 'βαζες τις Κυριακές τη μπλε φούστα και το πουκαμισάκι της παρέλασης και πολύ σου.
    Αν πεις για σούρτα-φέρτα στην Απλωταριά και γαμπρίσματα;
    Όχι μόνο απαγορευμένα και καταδικασμένα, μα ...έπρεπε να 'χεις κότσια για να τολμήσεις.
    Γι' αυτό, με τίποτα δεν θα έχανε την ευκαιρία για καμιά βόλτα, όση ώρα θα μπορούσε να δικαιολογήσει μετά την παρέλαση εκείνο το μεσημέρι της εικοστής ογδόης Οκτωβρίου.
    Με το σήμα του σχολείου στο πέτο, με τα γάντια της σημαιοφόρου -αριστούχος γαρ- και την άσπρη κορδέλα κατακούτελα, πιάστηκαν αγκαζέ με την Τέττα και τη Μερσίνα κι είπαν να οργώσουν την Πλατεία και την Απλωταριά, για να πούνε κι εκείνες πως επωφελήθηκαν από τη γιορτή, να κυκλοφορήσουν, να φανούν και ...να σταμπάρουν κανένα «πρόσωπο» μ' ενδιαφέρον.»
Δήγμα γραφής της εκλεκτής διηγηματογράφου μας κ Αγγελικής Συρρή-Στεφανίδου

Η νοσταλγία του ξενιτεμένου ποιητή δεν άφησε εκτός των ονείρων του την απλωταριά : «Θέλω μια λύπη Νοεμβρίου κι ένα γλυκό απόβραδο της Χίου. Θέλω μια λύπη στη ματιά και μια βολτούλα στην απλωταριά. Θέλω μιας λύπης πανοπλία κι απ’ το μυαλό μου δυτικά να φεύγουνε τα πλοία.»    Κώστας Μαρδάς 

        Νυχτερινή όψη της Απλωταριάς 

Αυτή την   ‘’  Αρχόντισσα  πόλη ‘’, της ανεμοδαρμένης  Νήσου των Μακάρων, τον  κήπο της Ανατολής και πρωτεύουσα του μυροβόλου  νησιού μας,  οι  απάνθρωποι  δυνάστες, δείχνοντας μια πρωτοφανή στα παγκόσμια χρονικά βαρβαρότητα, την διαγούμισαν, και την καταστρέψανε ολοσχερώς. 
Την κάψανε και την εκθεμελίωσαν  με  μίσος,  βάση σχεδίου τις αποφράδες ημέρες του 1822, για να ακολουθήσει λίγα χρόνια αργότερα, ο φοβερός  δεύτερος χαλασμός. Ο μεγάλος σεισμός του 1881, ο οποίος δεν άφησε πέτρα πάνω στην πέτρα , αλλάζοντας  παντελώς την όψη της λαμπρής πολιτείας, η οποία   δικαίως εθεωρείτο και ονομαζόταν από όλους , λόγω των κτισμάτων και των  ευαγών ιδρυμάτων της ‘’ Ο Παράδεισος της Ανατολής ‘’

«      Ευδαίμονες  Χίοι !
        τούτ’  αρ’  ην  πόλεως  αγαθόν
        οικεία  φύναι  πάντ’  αφ’  ων  πράξεις τις  εύ    »

        ( Κωνστ.  Οικονόμος  του  εξ  Οικονόμων )




 Καπετάν Μιχάλης Γ. Καριάμης












Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

ΤΑΠΕΙΝΑ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ...... !




Στον Αδερφικό μου φίλο καπετάν Αλέκο Καραμούζο





Μετά  Πολυήμερη απουσία, επέστρεψε στην πατρίδα μας  ένα ταπεινό μα πολύτιμο παιδί του Μυροβόλου Νησιού μας και της Ευλογημένης Γης των Καρδαμύλων ....... Αυτές τις Μαύρες μέρες που περνάμε σαν λαός.... Τα χέρια και η αγκαλιά του , ήταν γεμάτα Καλούδια Κοινωνικής Προσφοράς και αγάπη για την Πατρίδα και τους Χωριανούς του .......!  -  Τα υπόλοιπα ανήκουν σε εκείνον... Από εμένα Ένα Μεγάλο Ευχαριστώ  σε αυτόν τον Άνθρωπο και μια Απέραντη Ευγνωμοσύνη και οφειλόμενη Τιμή στους Φτωχούς, οικονομικά......  Μα Πάμπλουτους στην Ψυχή, ανθρώπους που τον έφεραν στην ζωή . Λίγα δάκρυα  χαράς, πιστοποιούν την Αγάπη μου και τον Σεβασμό μου  σε αυτό τον ΑΝΘΡΩΠΟ  ο οποίος τιμά την μηδαμινότητα μου με την Πολύτιμη Φιλία του. Ο θεός να  έχει καλά Αυτόν και την Οικογένεια του   .......!!!

ΚΑΡΙΑΜΟΜΙΧΑΛΟΣ
















Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Παθήσεις - ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΗΣ








Καταρράκτης ονομάζεται μία θόλωση του κρυσταλλοειδούς φακού του ματιού. Ο κρυσταλλοειδής φακός βρίσκεται ανάμεσα στην ίριδα και την κόρη του ματιού και αποτελείται κυρίως από νερό και πρωτεΐνες .Οι αλυσίδες των πρωτεϊνών είναι διατεταγμένες με τέτοιο τρόπο ώστε να διατηρούν το φακό διαυγή και να επιτρέπουν στο φώς να περνά και να εστιάζει στον αμφιβληστροειδή χιτώνα.
Με την πάροδο όμως του χρόνου οι πρωτεΐνες μπορεί να συμπυκνωθούν και ο φακός να χάσει προοδευτικά τη διαύγειά του. Στα πρώιμα στάδια ανάπτυξης του καταρράκτη λόγω ηλικίας, η διοπτρική ισχύς του κρυσταλλοειδούς φακού μπορεί να αυξηθεί, προκαλώντας μυωπία, ενώ το σταδιακό κιτρίνισμα και η θαμπάδα του φακού μειώνουν σταδιακά την ποιότητα της όρασης. Επομένως ο καταρράκτης δεν είναι παρά μία φυσιολογική διαδικασία γήρανσης του φακού αλλά μπορεί να προκληθεί και από παθολογικά αίτια όπως τραύμα, οφθαλμικές παθήσεις, σακχαρώδη διαβήτη κ.α.

Ποιά είναι τα συμπτώματα του καταρράκτη:

Ο καταρράκτης δημιουργείται συνήθως αργά και προκαλεί ορισμένα συμπτώματα. Τα συνήθη συμπτώματα είναι :
1. Θαμπή και θολή όραση
2. Σταδιακή ελάττωση της μακρινής όρασης
3. Αλλαγές στον τρόπο που βλέπουμε τα χρώματα
4. Προβλήματα στη νυχτερινή όραση
5. Διπλωπία
6. Εμφάνιση λάμψεων
7. Προσωρινή βελτίωση της κοντινής όρασης

Πώς θεραπεύεται ο καταρράκτης;

Ο καταρράκτης θεραπεύεται μόνο χειρουργικά. Η μέθοδος που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια λέγεται φακοθρυψία και γίνεται με υπερήχους. Με τη μέθοδο αυτή ο καταρρακτικός φακός ρευστοποιείται και αναρροφάται. Κατόπιν τοποθετείται στη θέση του ένας μικρός τεχνητός φακός, ο ενδοφακός, ο οποίος εξασφαλίζει όραση παρόμοια με αυτή που υπήρχε πριν τον καταρράκτη. Η μέθοδος είναι σύντομη, ανώδυνη και η αναισθησία γίνεται τοπικά με σταγόνες.
Σε αντίθεση με το παρελθόν η επέμβαση του καταρράκτη πρέπει να γίνεται νωρίτερα πριν την «ωρίμανσή» του ώστε να αποφεύγονται πιθανές επιπλοκές.